Türkiye’de ve dünyada kadın cinayetleri, kâğıt üstünde yasalar ve koruma mekanizmaları olmasına rağmen sürüyor. Verilerin gösterdiğine göre 2025 yılında Türkiye’de en az 391 kadın öldürüldü. Aynı zamanda veriler kadın cinayetlerinin en fazla “aile” bireyleri tarafından işlendiğini de vurguluyor.
2025 yılında; Sevilay Yaztırmak, daha önce eski eşinin tehditleri hakkında şikâyetçi olmasına rağmen takipsizlik kararı verilen erkek hakkında yeni yaptığı şikâyetten 1,5 ay sonra, koruma kararı verilmiş olmasına rağmen sokak ortasında katledildi. Emine Akpınar, boşanma aşamasında olduğu erkek tarafından, koruma kararı olmasına rağmen silahla katledildi. Saliha Akkaş, hakkında uzaklaştırma kararı olan ve boşanma aşamasında olduğu erkek tarafından defalarca bıçaklanarak öldürüldü. Esengül Kaya, almış olduğu koruma kararını 7 kez ihlal eden, boşanmış olduğu erkek tarafından katledildi. Eser Karaca, boşandığı erkek tarafından katledildi; koruma kararı erkeğe tebliğ edilmemişti. Dilruba Elif Çetin, partneri tarafından bıçaklanarak katledildi; uzaklaştırma kararı vardı. Zeynep Zan, boşanma aşamasındaki erkek tarafından yolda önü kesilerek ateşli silahla katledildi; uzaklaştırma kararı olmasına rağmen erkek tarafından izleniyordu.
Kadınlar uğradığı şiddeti kolluğa, savcılığa bildirse bile gerek idari ve adli birimlerin de erkek egemen anlayıştan besleniyor olması, gerekse konu kadının can güvenliği olmasına rağmen yargının son derece yavaş işlemesi nedeniyle mevcut patriyarkal kapitalist sistemin içinde güvende değiliz. Kadına yönelik şiddeti önlemek yalnızca yasal düzenlemeler ile mümkün değil. Bugün bir kadın aile içi şiddete maruz kaldığında darp raporu almak için hastaneye gittiğinde, onu karşılayan erkek kolluk görevlisinin “Kocan döver de sever de, aileni bozma” şeklinde tutumuna maruz kalabiliyor. Erkek adalet daha orada kendisini hissettirmeye başlıyor. Bu şekilde başlayan sürecin her aşamasında kadın, korunma talebinin sistem tarafından temin edilmesini beklerken, hakkında uzaklaştırma kararı verilen erkeği karşısında bulabiliyor. Kadın, gerek kollukta gerek savcılıkta yaşadığı şiddeti ve can güvenliğinin olmadığını ispata zorlanırken, şiddet faili erkek elini kolunu sallaya sallaya dışarıda gezebiliyor.
Sistemin denetimsizliğine ve 6284’ün uygulanmamasına karşı kadınların mücadelesi ile “6284 yaşatır” sloganı yalnızca bir talep değil; kadınların yaşam hakkını savunan kolektif bir söylem haline geldi. Mücadele ile birlikte kamuoyunda şiddetin “özel alan” meselesi değil, politik bir sorun olduğu bilinci güçlendi. Kadın örgütleri, dayanışma ağları ve feminist avukatların yükselttiği ses ile kolluk ve yargı üzerinde sınırlı da olsa bir denetim ve görünürlük baskısı oluştu. Bugün kadınlar haklarını daha fazla biliyor ve talep ediyor. Bu kazanımlar, mücadelenin gerekliliğinin önemini ortaya koyuyor.
Bir daha yüksek sesle söylüyoruz: Koruma kararlarının yalnızca bir kâğıttan ibaret olmaması için hızlı ve etkili uygulanması; şiddet riski varsa önleyici tedbirlerin gecikmeden alınması; şiddet faillerinin etkin şekilde soruşturulup cezalandırılması; “haksız tahrik”, “iyi hal”, “namus” gibi gerekçelerle cezada indirim yapılmaması; şiddetin “özel alan”, “aile meselesi” kavramlarına sıkıştırılmaması; 6284’ün etkin uygulanması için idari ve adli birimlerin denetlenmesi elzemdir.