Üniversitede aşçılık okurken, stajla birlikte ilk kez endüstriyel mutfağa adım attım. O güne kadar mutfakta çalışmak deyince aklıma dizi ve filmlerdeki sevecen sahneler geliyordu. Fakat gerçek yüzüme tokat gibi çarpmıştı. İlk şokumu, kadın olduğum için diğerlerine nazaran basit olan kahvaltı istasyonuna verilerek yaşadım. Erkek stajyerler sıcak mutfakta tencere tavalarla çalışırken ben kadın olduğum için daha hafif işlerin olduğu bölümdeydim.
Daha yolun başındayken anladım, sırf kadın olduğum için mutfakta kendimi var edebilmem ancak birçok çaba sonucu mümkün olacaktı. Erkek egemen bir yerde çalışıyorsanız -yaşamın çoğu alanı gibi- iki seçeneğiniz var: ya zor olanı seçip kendiniz olacaksınız ya da onlardan gibi davranacaksınız. Ben, kendimi kapının dışında bırakmayı seçmiştim. Sosyal hayatımda takındığım güler yüzlü, sevecen kişi artık mesaide benimle değildi. Daha sert bir kimliğe bürünmek zorundaydım. Bu benim, çoğu kadın gibi geliştirdiğim bir savunma mekanizmasıydı. Bu mesleği yapacaksam bunu yapmak kaçınılmaz bir seçenekti. Kendim gibi olursam ciddiye alınmayacaktım. Yardım istersem zayıf görünecektim. Belki de bu yüzden hâlâ kimseden kolay kolay yardım isteyemem.
Beni asıl şaşırtan ise tarih boyunca kadınlara atfedilen yemek yapma işinin, nasıl oldu da profesyonel alanda erkek egemen bir alana dönüştüğüydü. Toplumumuzda kız çocukları küçük yaşlardan itibaren mutfağa sokuluyor, yemek yapmayı öğrenmeleri bekleniyor, evde yemek yapmak kadınların görevi gibi görülüyor. Ama iş profesyonel mutfağa geldiğinde her şey değişiyor. Evde yemeği kadın yapıyor ama profesyonel mutfaklarda söz sahibi olanların büyük çoğunluğunu erkekler oluşturuyor. Çalıştığım mutfaklarda bunun farklı yansımalarını gördüm. Kadınların daha uyumlu, daha sabırlı ve daha kontrollü olması beklenirken erkeklerin öfkesi, sertliği ve baskın tavırları çoğu zaman işin bir parçası olarak görülüyor. Bir kadın olarak sadece işimi yapmak güvenli bir çalışma alanı yaratmam için yetmiyor. Ne kadar güler yüzlü olacağımı, ne kadar mesafeli duracağımı, hangi davranışımın yanlış yorumlanabileceğini de düşünmek zorunda kalıyorum. Erkekler sadece işlerine odaklanırken ben aynı zamanda güvenliğimi, sınırlarımı ve nasıl algılandığımı da düşünmek zorundayım. Bu durum, mesleğin getirdiği fiziksel yıpranmanın yanında psikolojik yıpranmayı da kaçınılmaz hale getiriyor.
Anlayacağınız, endüstriyel mutfakta kadın olmak da hayatın diğer alanlarında olduğu gibi çeşitli zorluklar içeriyor. Yine de tüm bunlara rağmen mutfaklarda emek veren, üreten ve başarılarıyla yer açan pek çok kadın var. Bugün geçmişe kıyasla daha fazla kadının profesyonel mutfaklarda yer alması, bu alandaki dönüşümün de bir göstergesi. Umuyorum ki gelecekte mutfaklar, cinsiyetin değil emeğin ve yeteneğin belirleyici olduğu çalışma alanları haline gelir.